Sjaak kijkt om naar zijn oudere buur
Sjaak (72) helpt zijn achterbuurman Louis nu en dan. Daar vindt hij niks bijzonders aan. “Het heeft weinig om het lijf. Een ritje naar de huisarts, het hondje uitlaten en af en toe wat spullen naar binnen sjouwen. Het is allemaal zo gepiept.”
Hun tuinen grenzen aan elkaar, maar er was nooit veel contact tussen de mannen. Sjaak: “Ik heb vroeger met de vrouw van Louis gewerkt. Een aardig mens. Van haar wist ik dat ze wat alleen zijn. Geen kinderen, familie ver weg, weinig kennissen. Dat zat nog in mijn hoofd toen zij plotseling overleed.”
Lichten aan
Sjaak: “Onbewust lette ik wat meer op of er beweging was rond zijn huis, of de lichten ’s avonds aangingen en zo meer.” Verder bleef alles hetzelfde: een ‘goedemorgen’ en af en toe een praatje.
“Het heeft weinig om het lijf. Een ritje naar de huisarts, het hondje uitlaten en af en toe wat spullen naar binnen sjouwen.”
Krap een jaar later hoorde Sjaak dat Louis acuut was opgenomen in het ziekenhuis. “Er was nogal wat te regelen. De hond, de was, het huis, de planten, de post, noem maar op. In die weken heb ik het hondje in huis genomen. Toen Louis zo ver was dat hij naar buiten mocht, ben ik een paar keer met de hond bij hem langsgegaan.”
In nood
Sinds die tijd is er wat meer contact. “We lopen elkaars deur nog steeds niet plat. Maar in geval van nood ben ik er. Dat heb ik zo ook tegen Louis gezegd. En hij vraagt het nou ook.”
Wat is er te doen in jouw buurt?
Bekijk activiteiten en ontmoetingen in jouw buurt op DE STAP naar gezonder. Doe mee!
